O PROJEKCIE

lipiec – grudzień 2016

Etap I

Na wspólny spacer po Świdnicy w pierwszym etapie zaproszę przedstawicieli pięciu grup społecznych i wiekowych: dzieci, osób niepełnosprawnych, osób starszych, turystów odwiedzających miasto, dorosłych odbiorców kultury. Grupy te wybrałam ze względu na ich specyficzne potrzeby lub zainteresowania oraz dostrzeganą przeze mnie konieczność diagnozy potrzeb społecznych i kulturalnych tych osób
w mieście Świdnica.

Spacer potrwa około godziny, osoby te poproszę o opowiadanie z własnej perspektywy tego, co widzą po drodze. Ich opowieść zostanie zarejestrowana w formie plików audio.

Etap II

W drugim etapie powołam zespoły robocze, w skład których wejdą osoby, które działają na rzeczy tych grup i mają wpływ na kształtowanie przestrzeni publicznej, polityki społecznej lub oferty kulturalnej w naszym mieście. Ze słuchawkami na uszach odbędą spacer po mieście, śladem bohaterów nagranego materiału. Następnie spotkamy się, aby podzielić się wrażeniami i wnioskami po tym doświadczeniu.

Zadaniem zespołów będzie wypracowanie manifestów, wskazujących właściwy kierunek działań w przestrzeni publicznej oraz tworzeniu oferty kulturalnej miasta Świdnica, w kontekście: dostępności dla osób starszych; dostępności dla osób niepełnosprawnych; bezpieczeństwa i rozwoju dzieci; turystyki kulturalnej; oferty adresowanej do młodych dorosłych.

  • Manifest Poznaj Moją Przestrzeń

AUDIOSPACERY

  • Spacer z mamą małego dziecka

    Zaproszenie na spacer przyjęła Ania Zięba, moja siostra, która wychowuje w tej chwili 7 miesięcznego synka Dawida i jako osoba codziennie chodząca na spacery, bardzo się interesuje komfortem przestrzeni publicznej Świdnicy.

  • Spacer z osobą niepełnosprawną

    Zaproszenie do udziały w projekcie przyjęła Pani Bogumiła Barańska, która od kilkudziesięciu lat porusza się na wózku inwalidzkim. Czynnie działa w naszym mieście na rzecz osób niepełnosprawnych.

  • Spacer z turystą zagranicznym

    Na spacer zaprosiłam Bena i Juliette, wolontariuszy którzy tydzień wcześniej przyjechali na wymianę wolontariacką do Sokołowska. Po raz pierwszy byli w Polsce i po raz pierwszy w Świdnicy.

  • Spacer z osobą starszą

    Na spacer zaproszenie przyjęła Pani Dorota, ciepła, serdeczna, bardzo aktywna osoba, podopieczna Domu Dziennego Pobytu Senior – Wigor w Świdnicy.

  • Spacer z dzieckiem

    Zaproszenie na spacer przyjęły dwie dziewczynki: Kornelia ( 8 lat) oraz Laura ( 12 lat).

MANIFEST

Nasza wspólna przestrzeń, przestrzeń publiczna, w oczach każdego z nas nabiera indywidualnych cech i znaczeń. Inaczej postrzega ją osoba niepełnosprawna, dziecko, osoba starsza lub ktoś, kto widzi ją po raz pierwszy. Empatia i szacunek dla tych różnic w percepcji są podstawą pracy animatora kultury, ale też pracowników instytucji i organizacji, urzędników, decydentów, pracowników socjalnych, artystów pracujących w przestrzeni publicznej. W procesie kształtowania przestrzeni publicznej punktem wyjścia jest człowiek.

 

I. PRZESTRZEŃ PUBLICZNA PRZYJAZNA DZIECIOM I MAMOM

Jakość przestrzeni publicznej wpływa na kształtowanie się w dziecku poczucia estetyki, poczucia bezpieczeństwa i zdolności do nawiązywania relacji społecznych. Przestrzeń publiczna przyjazna dzieciom to taka, która nie pozostawia dziecka jako biernego użytkownika, dostarcza mu pozytywnych bodźców do rozwoju. Dla rodziców i dzieci istotne są wygoda i łatwość korzystania z przestrzeni publicznej, w tym dostępność infrastruktury sanitarnej oraz stan jej utrzymania. Przestrzeń publiczna powinna gwarantować możliwość bezpiecznego przebywania w niej,  przejawiającą się w dobrej organizacji ruchu pieszego, tworzeniu bezpiecznych, ogrodzonych miejsc zabaw i spotkań, dbałości o stan zieleni miejskiej.

 

II. PRZESTRZEŃ PUBLICZNA PRZYJAZNA OSOBOM STARSZYM

Osoby starsze to osoby w różnym wieku, ale o jednakowym prawie do zrozumienia i wsparcia. Dostępność przestrzeni publicznej przekłada się bezpośrednio na możliwości utrzymywania przez te osoby relacji społecznych. Osoby starsze to nasi najlepsi przewodnicy w procesie doskonalenia przestrzeni publicznej- rozwiązania, które są przyjazne osobom starszym, odpowiadają na wiele potrzeb wspólnych dla różnych grup jej użytkowników. Tworzenie warunków umożliwiających osobom starszym pełne korzystanie z infrastruktury miejskiej dotyczy w tym samym stopniu rozwiązań architektonicznych, co zorganizowania komunikacji publicznej, dostępności usług, właściwego oznakowania miejsc użyteczności publicznej oraz tworzenia bezpiecznych miejsc spotkań i odpoczynku.

 

III. PRZESTRZEŃ PUBLICZNA PRZYJAZNA OSOBOM NIEPEŁNOSPRAWNYM

Dostępność i bezpieczeństwo przestrzeni publicznej to standard, a nie przywilej osoby niepełnosprawnej. O ile poprawiają się standardy w zakresie przystosowania infrastruktury miejskiej, największym wyzwaniem  wciąż pozostaje przestrzeń mentalna. O komforcie i mobilności osób niepełnosprawnych w przestrzeni miejskiej decyduje nie tylko architektura, ale przede wszystkim postawy jej współużytkowników. Punktem wyjścia do włączania osób niepełnosprawnych jako pełnoprawnych członków społeczności miejskiej jest edukacja mieszkańców i promocja dobrych praktyk w tym zakresie.

 

IV. PRZESTRZEŃ PUBLICZNA PRZYJAZNA TURYSTOM

Gościnność miasta wobec odwiedzających go turystów nie ogranicza się jedynie do powierzchownej estetyki i ilości atrakcji turystycznych. Przestrzeń przyjazna turystom, w tym zwłaszcza turystom zagranicznym, to przestrzeń gwarantująca zaspokojenie podstawowych potrzeb: fizjologicznych, komunikacyjnych, zdrowotnych, społecznych. Aby to zagwarantować, konieczne jest tworzenie kompleksowej oferty, zakładającej dostępność i wysoką jakość podstawowych usług, transparentne i zrozumiałe oznaczanie miejsc turystycznych oraz miejsc użyteczności publicznej i łatwość uzyskania pomocy w sytuacjach zagrożenia zdrowia i bezpieczeństwa.

 

V. KULTURA I SZTUKA W PRZESTRZENI PUBLICZNEJ

Lokalne dziedzictwo kulturowe nie jest jedynie zamkniętym zbiorem historycznych elementów infrastruktury miejskiej. Przestrzeń publiczna, jako żywa tkanka, podlegająca ciągłemu procesowi zmian, również współcześnie jest obszarem działania artystów i animatorów kultury. Obecność sztuki w przestrzeni publicznej nadaje jej egalitarnego charakteru i jest szansą, aby  zwrócić uwagę mieszkańców miasta na potencjał i niejednoznaczność śladów historii i kultury, ukrytych w naszym najbliższym otoczeniu. Wiąże się jednocześnie z dużą odpowiedzialnością za prezentowane treści, a jej forma i estetyka powinny świadomie korespondować z lokalnym krajobrazem. Szczególnej refleksji wymagają działania podejmowane na obszarach noszących znamiona przestrzeni prywatnej, takich jak miejskie podwórka. Szacunek dla ich mieszkańców i działania pozwalające im na zrozumienie kontekstu realizowanych prac  są niezbędnym elementem myślenia artystów i animatorów o przestrzeni publicznej.

 

Treść manifestu jest wynikiem działań, będących częścią projektu „Poznaj moją przestrzeń” , realizowanego w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie animacji i edukacji kulturalnej w 2016 roku w Świdnicy.

 

Ideą projektu było wypracowanie poprzez działania twórcze i animacyjne rozwiązań służących kształtowaniu przestrzeni publicznej Świdnicy oraz obecnych w niej działań z obszaru kultury i sztuki pod kątem potrzeb i oczekiwań wybranych grup.

 

Świdnica, 1 grudnia 2016.

KONTAKT

Maria Zięba

marysia.spring04@gmail.com

Zadzwoń:

+48 530 165 873

Projekt realizowany w ramach stypendium twórczego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Projekt objęty honorowym patronatem Prezydent Miasta Świdnica.